داستان خانه تجربه از یک دانشکده شروع شد؛
نه با بودجه، نه با پروژه، نه با دستورالعمل.
بلکه با نگرانی.

پنج نفر، دور یک میز ساده نشستند.
نه به‌عنوان مدیر، نه کارآفرین، نه سیاست‌گذار؛
بلکه به‌عنوان آدم‌هایی که یک واقعیت را زودتر از بقیه دیدند:
سالمندی دارد به یکی از جدی‌ترین بحران‌های خاموش جامعه تبدیل می‌شود.

همه آمارها می‌گفتند جمعیت در حال پیر شدن است،
اما سؤال اصلی این بود:
وقتی سالمندی رسید، ما چه چیزی برایش آماده کرده‌ایم؟
جز درمان دیرهنگام، خانواده‌های فرسوده و تصمیم‌های شتاب‌زده؟

آن روز، سر همان میز، یک چیز روشن شد:
این مسئله، اگر امروز حل نشود،
فردا دیگر «مسئله» نیست؛
بحران ملی است.

بعد از آن روز، گفتگوها تمام نشد.
برعکس، جدی‌تر شد.

جلسه‌های متعدد، گاهی حضوری، گاهی مجازی؛
نیمی از گروه در یک شهر، نیمی در شهری دیگر 🌍
اما فاصله جغرافیایی، مسئله را کوچک نکرد؛
اتفاقاً نشان داد سالمندی، مسئله‌ی یک شهر یا یک خانواده نیست.

در این گفتگوها، یک واقعیت تلخ مدام تکرار می‌شد:
ما معمولاً وقتی به سالمندی فکر می‌کنیم که
یا خیلی دیر شده،
یا هزینه‌ها سرسام‌آور شده،
یا خانواده دیگر توان تصمیم درست ندارد.

اینجا بود که ایده‌ی «خانه تجربه» شکل گرفت؛
نه به‌عنوان یک مرکز،
بلکه به‌عنوان یک اکوسیستم.
سیستمی که قبل از بحران وارد می‌شود،
مسیر سالمندی را مرحله‌به‌مرحله مدیریت می‌کند
و بار تصمیم‌گیری را از دوش خانواده و نظام سلامت برمی‌دارد.

واقعیت این است:
از سالمندی گریزی نیست.
همه ما، دیر یا زود، به سمت آن حرکت می‌کنیم.

سؤال این نیست که سالمندی می‌آید یا نه؛
سؤال این است که
وقتی رسید، با چه هزینه‌ای، با چه کیفیتی و با چه پیامدی؟

زمان ایده‌آل برای ساختن زیرساخت سالمندی، دیروز بود.
زمان دوم، امروز است.
و فردا؟
فردا دیگر فقط باید هزینه بدهیم، نه اینکه بسازیم.

خانه تجربه حاصل همین تصمیم است؛
تصمیمی آگاهانه برای تبدیل سالمندی
از یک بار اقتصادی و اجتماعی
به یک مسیر قابل مدیریت، انسانی و پایدار 🌿

برای سرمایه‌گذار، این یک فرصت بلندمدت و کم‌ریسک است.
برای سیاست‌گذار، یک مدل پیشگیرانه و مقیاس‌پذیر.
و برای جامعه،
راهی برای اینکه سالمندی،
به‌جای بحران،
به ادامه‌ای باکیفیت از زندگی تبدیل شود.